نبود در تار و پودش              دیدی گفت عاشقه عاشق

@@@@@@@         نبودش       @@@@@@@

امشب همه جا حرف  از آسمون و مهتابه  ،  تموم خونه دیدار این خونه

فقط  خوابه ، تو که رفتی هوای  خونه تب داره  ،  داره  از درو دیوارش غم

عشق تو می باره ، دارم می میرم از بس غصه خوردم ،  بیا بر گرد تا ازعشقت

نمردم، همون که فکر نمی کردی نمونده پیشت، دیدی رفت ودل ما رو سوزوندش

حیات خونه دل می گه درخت ها همه خاموشن، به جای کفتر و  گنجشک  کلاغای

سیاه پوشن ،  چراغ  خونه  خوابیده  توی  دنیای خاموشی  ،   دیگه  ساعت رو

طاقچه شده کارش فراموشی  ،  شده کارش فراموشی  ،  دیگه  بارون  نمی

باره  اگر چه  ابر سیاه  ،  تو که  نیستی  توی  این خونه ،   دیگه  آشفته

بازاریست  ،  تموم  گل ها  خشکیدن مثل خار بیابون ها ،  دیگه  از

رنگ  و رو رفته ، کوچه و خیابون ها ،،، من گفتم و یارم گفت

گفتیم و سفر کردیم،از دشت شقایق ها،با عشق گذرکردیم

گفتم اگه من مردم ، چقدر به من وفاداری، عشقو

به فراموشی ،چند روزه تو می سپاری

گفتم که تو می دونی،سرخاک

تو می میرم ، ولی

تا لحظه مردن

نمی گیرم

دل از

  تو

تمام آفرینش ها و خلاقیت های بزرگ ابتدا با دید و تصویری ذهنی آغاز می شوند . نقاش زبردست قبل از آنکه بتواند تابلو و شاهکارش را بکشد باید آن را در ذهن خودش ببیند . یک معمار قبل از آنکه بتواند ساختمان زیبایی را طراحی کند باید آن را در ذهن خودش ببیند و بپروراند . یک موسیقی دان قبل از آنکه بتواند قطعه ای موسیقی بسازد باید آن را در ذهن خود بشنود . تصویر ذهنی و رویاهای ما تولد هر آنچه را از عشق نشات می گیرد تصویر می کنند .

چنانچه قبلا تصویری از اینکه رابطه مان به کجا خواهد رسید در ذهن نپرورانده باشیم محال است رابطه مان راه به جایی ببرد .

رابطه داشتن با انسانی دیگر بدون به توافق رسیدن بر سر اینکه مقصدمان کجا خواهد بود مثل این است که سفری طولانی را بدون نقشه آغاز کنیم . بارها و بارها گم خواهیم شد و از سفرمان هیچ لذتی نخواهیم برد . برای آنکه از رابطه صمیمی مان همانند راهی معنوی استفاده کنیم می بایست با نامزد/ همسرمان دید و هدف مشترکی از باهم بودن داشته باشیم و با صداقت تمام برای تحقق آن دید و هدف متعهد شویم .

دید و هدفمندی به ما کمک می کند تا مشکلات را به راحتی پشت سر بگذاریم و خودآگاهی خود را به سوی مقصد متمرکز کنیم و به حرکت خود ادامه دهیم و چنانچه راه را گم کردیم دلسرد و نا امید نشویم .

همان عصا و كت راه راه معمولي

همان جليقه‎ي كهنه،كلاه معمولي

همان پليور و شلوار رنگ‎و رو رفته

دو لنگه كفش كثيف و سياه معمولي

دو خطِ زير دو چشم و سه خط پيشاني

و بين آن دو و سه يك نگاه معمولي

كه پشت عينك ته‎استكاني‎اش گم‎بود

وساعت مچي روبه‎راه معمولي

كه‎هيچ‎وقتِ زمان را به او نشان مي‎داد

سرشب است و فقط ماه،ماه معمولي

نشسته بين همين واژه‎ها،همين ابيات

كنار قافيه‎اي اشتباه و معمولي

« من همان انگشت بودم 
  تو همان دست 
  که بين من و بازوي زندگي بود
  و مرا به باقي بودنم مي بست.

  وقتي رفتي از خودم پرسيدم
  زور بازو بود که دست را شکست ؟
  يا حسادت يک انگشت کوچک 
  که من چه بند بند بودم

                                 و تو چقدر يکدست ... »

مي خواهم شعري را بخاطر آورم

یادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند طلب عشق به هر بی سروپایی نکنیم

اولین جمله ای که بعد از دیدن این تصویر به ذهنت میرسه رو بگو

زیر یه سنگ سیاه ، دونه ای زد جوونه

سر در آورد از تو خاک ، آسمونو ببینه

سایه ی سیاه سنگ ، افتاده روی تنش

سردی پیکر سنگ ، مونده بود رو بدنش

خسته شد ، نشست رو خاک اون جوونه ی قشنگ

نتونست بیاد بیرون ، از زیر سینه ی سنگ

گفت که زیر سنگ سخت ، من غریب و اسیرم

سنگه تا حرفو شنید ، قلب سنگییش شکست

گفت که با این همه درد ، نمیشه اینجا نشست

لب پرتگاه جنون ، لغزید و افتاد تو رود

چشمای جوونه دید ، آفتاب و هرچی که بود

چه قشنگه کار سنگ ، تو سکوت شعر من

یکی هست که می گذره ، از خودش ، ببین چه سخت

سنگه افتاد ته رود ، تا جوونه شد درخت

و حرف آخر

به مشکل بگوييد من يک خدای بزرگ دارم 

وقتی کسی مرتکب اشتباهی می شود ، پشيمانی برايش بسيار خوب است و به قدری مفيد است ، که حتی ممکن است اثر آن عمل ناپسندش را از بين ببرد.